Szacuje się, że około 80% budynków w Polsce ma termoizolację wykonaną z polistyrenu ekspandowanego, popularnie nazywanego styropianem EPS. Czy jednak ten materiał jest tak ekologiczny, za jaki się go uważa?
Czysty styropian (pochodzący np. z opakowań na sprzęt AGD) w pełni nadaje się do recyklingu. Nie można tego jednak powiedzieć o styropianie budowlanym, zabrudzonym np. tynkiem, farbą czy klejem cementowym. Z takiej mieszanki nie da się uzyskać granulatu, z którego mogłyby powstać inne produkty. Przetwarzanie styropianu budowlanego jest więc zwyczajnie nieopłacalne.
Inna ważna kwestia to trwałość elewacji wykonanej ze styropianu EPS, który zaczyna topnieć w temperaturze około 100°C, a robi się miękki już w około 70°C. Zmieniają się wówczas jego właściwości fizykochemiczne i do atmosfery są emitowane trujące związki: styren i benzen. Zwłaszcza latem powierzchnia elewacji pomalowanej na ciemny kolor bardzo szybko uzyskuje temperaturę powyżej 70°C. Oznacza to nie tylko utratę właściwości termoizolacyjnych, ale również pogorszenie wyglądu budynku.
Leipfinger-Bader tworzy materiały budowlane, które zapewniają trwałość, a jednocześnie gwarantują całkowity recykling oraz cyrkularność po rozbiórce obiektu. Potwierdzeniem tego założenia jest m.in. działalność spółki córki – Ziegel Recykling Bayern, która ma za zadanie rozbiórkę, przetwarzanie, a następnie produkcję nowych wyrobów z uzyskanego granulatu.
Najpierw kontenery lub worki typu big bag z odpadami trafiają do zakładu recyklingu w Mainburgu (Bawaria). Następnie odpady te zostają poddane rozdrobnieniu i oczyszczeniu. Klasyfikator powietrzny oddziela materiał ceglany od granulek izolacyjnych (wełny mineralnej lub drzewnej). Na kolejnym etapie odbywa się dalsze kruszenie i mielenie surowca ceglanego – w zależności od zapotrzebowania. Większe fragmenty mogą być wykorzystane np. jako kruszywo techniczne przy budowie dróg. Z kolei zmielone kawałki gliny stosuje się choćby jako domieszkę przy produkcji pustaków ceramicznych lub jako substrat zimnej cegły (KALTZIEGEL) – produktu o bardzo dużej gęstości, powstałego w wyniku sprasowania zrecyklingowanego granulatu ceramicznego. Taki materiał jest podwójnie ekologiczny, ponieważ podczas jego produkcji emitowane są niewielkie ilości CO2.
Odzyskane granulaty wykorzystuje się także jako domieszkę przy produkcji pustaków ceramicznych CORISO (wypełnionych granulkami wełny mineralnej) i SILVACOR (wypełnionych wełną drzewną). Z wymienionych materiałów można konstruować mur jednowarstwowy, który nie wymaga zewnętrznej warstwy termoizolacji, np. ze styropianu.
Rozwiązania te cieszą się bardzo dużym zainteresowaniem – w Niemczech firma Leipfinger-Bader dostarcza je do około 10 tys. domów rocznie. Jakie cechy pustaków decydują o takiej popularności?
Technologia Leipfinger-Bader wpisuje się w filozofię gospodarki obiegu zamkniętego – pustaki tej firmy pochodzą z recyklingu, podczas eksploatacji zapewniają skuteczną izolację termiczną, trwałość i bezpieczeństwo pożarowe, a po rozbiórce domu mogą być w 100% ponownie wykorzystane.
Tekst: Arkadiusz Armacki,
Leipfinger-Bader
Więcej informacji na stronie www.leipfinger-bader.pl
